Για την Ιωάννα


1 Αυγ 2015

Αύγουστος #4

Κάλο μήνα σε όλους! Ένας ακόμα Αυγουστος ήρθε, πρέπει πάλι να θυμίσω πως είναι μήνας ευαισθητοποιησης για την νωτιαία μυική ατροφία. Εσεις έχετε κάνει το τεστ λοιπόν; Ρωτήστε το γυναικολόγο σας πριν αποφασίσετε να κάνετε οικογένεια! Ειναι μια απλή εξέταση αίματος! 1 στους 40 είναι φορείς του συγκεκριμένου γονιδίου!

Περσυ τέτοιο καιρό αναμεναμε την άφιξη του τέταρου μέλους της οικογένειας μας, σήμερα σε λίγες μέρες θα γιορτάσουμε τα γενέθλιά της :)! Ο καιρός πέρασε τόσο γρήγορα που καμιά φορά μου φαίνεται σαν ψέμα. Την κοιτάζω και τη θαυμάζω, κάθε της γέλιο, κάθε της λεξούλα είναι ένα θαύμα! Η Ζωή μας είναι ενα παιδί που χαμογελάει συνέχεια και είναι σα να ήρθε και αυτή να μας διδάξει πως πρέπει να ζούμε τη ζωή μας.  Αν βλέπουμε το κόσμο μέσα απο τα δικά της μάτια, όλα είναι όμορφα!

Η Ζωή έκανε το πρώτο της ταξίδι στην ελλαδα. Συγκινούμαι τόσο πολύ με την αγαπη που της δειχνουν όλοι, είναι τόσο ομορφο να είσαι αναμεσα σε ανθρώπος που σε αγαπάνε τοσο πολυ. Αλλα η καρδιά μου γίνετε χίλια κομματια που η Ιωάννα  μου δε μπορεσε να ζήσει αυτό το ταξίδι. Ξέρω πως στη ζωή μας δε πρεπει να σκεφτόμαστε ετσι, η Ιωάννα εδωσε και πηρε παρα πολύ αγάπη! Είμαστε αυτο που είμαστε γιατί υπήρξε στη ζωή μας! Είμαστε τόσο τυχεροί για τις στιγμές που μας χάρισε και της δώσαμε και μας έδωσε όλη απεριοριςτη αγάπη! 

 Η απουσία της Ιωάννας πάντα θα με πληγώνει, ο θρήνος είναι μια πολύ προσωπική, δύσκολη και μακροχρόνια διαδικάσια που σε αλλάζει πολυ. Μπορεί μια μέρα να είσαι καλά και μετά καποια άλλη μέρα να σε μουδιάζει τόσο που δε μπορείς να σηκωθείς απο το κρεβατι. Όμως βλέπωντας τη φωτογραφία της Ιωάννας μου παίρνω δυναμη, μαζί με τη Ζωούλα μου δίπλα να μου χαμογελάει με κάθε ευκαιρία, διαλέγω τη ζωή και τη χαρά. Είναι επιλογή!

Πάντα ήμουν πολύ ανοιχτή με αυτό που μας συνεβη, μακάρι να μην συμβεί σε κανένας άλλον ανθρωπο αυτό αλλά δυστυχώς αυτό ξέρω πως δεν είναι αλήθεια. Πολλοί ανθρωποι δε ξέρουν πως να χειριστούν τετοιες καταστάσεις (ήμουν και εγώ μια απο αυτούς) και οι περισσοτεροι αποστασιοποιουνται στο φόβο μη πουν κάτι που δε πρέπει. Η εμπείρια μου, μου δίδαξε πως αυτό όχι μόνο δε βοηθάει αλλα περιθωριοποιεί τους ανθρώπους. Μιλήστε ανοιχτά στους ανθρωπους που υποφέρουν ένα απλό πως είσαι αρκεί, δε ψάχνουν λύσεις. Δε θα ξεχάσω ποτέ όταν ένας φίλος μας που ήρθε στην Αμερική δυο μήνες αφότου είχε φύγει η Ιωάννα, με κοιτάει καποια στιγμή στα ματια και με ρωτάει πως είσαι μέτα την απώλεια της Ιωάννας, έμεινα με ανοιχτό το στόμα. Κανένας σχεδόν πριν δε με είχε ρωτήσει αυτή την απλή ερώτηση και με αυτόν το τρόπο, συμπεριλαμβάνοντας μέσα και  το όνομα της......δε προσπάθησε να μου προσφέρει λύσεις ή να μου πει πως όλα θα φτιάξουν απλά με ακουσε, αυτό χρειαζόμουν.


Εύχομαι σε όλους έναν όμορφο Αύγουστο και να μην ξεχνάτε ρωτήστε το γιατρό σας, κάνετε το τεστ!

Βίκυ










29 Νοε 2014

Τρία χρόνια

Όλες οι αναμνήσεις μας ειναι σε αυτό το βιντεάκι, η ζωή σου ήταν μικρή αλλά ήταν γεμάτη χαμόγελα που πρόσφερες απλόχερα, σε αγαπάμε πολύ και σε σκεφτόμαστε συνέχεια.

Συνέχισε να μας χαμογελάς Ιωάννα εμείς θα συνεχίζουμε να παλεύουμε!



20 Νοε 2014

4

Ο Αύγουστος ήρθε, πέρασε και μας έφερε ένα πανέμορφο δωράκι, τη μικρή μας Ζώη, η αδερφουλα της Ιωάννας γεννήθηκε στις 17 Αυγούστου και νομίζω επάξια πήρε αυτό το όνομα, αφού είναι ένα ζωηρό και χαμογελαστό μωρό που μας θυμίζει συνέχεια πόσο όμορφη μπορει να είναι η ζωή!

Δε φανταζόμουν ποτέ πως θα μπορούσα να αισθανθώ τόσο αντιφατικά συναισθήματα την ίδια στιγμη. Απο τη μια η χαρά μας είναι απερίγραπτη αλλα το ίδιο και η στεναχώρια, η Ιωάννα μας λείπει και θα μας λείπει, αλλά η Ζωή μας είναι και αυτή κομμάτι της, της μοιάζει επίσης τόσο πολύ. Μου ήταν πολύ δύσκολο να σκεφτώ πως θα αγαπήσω άλλον άνθρωπο όπως αγάπησα την Ιωάννα μας,  άλλα με τη Ζωή κατάλαβα πως η αγάπη πολλαπλασιάζεται, είναι διαφορετική και η καθέμια έχει μια ιδιαίτερη θέση στη καρδιά μου, αλλά η αγαπή απλά μεγαλώνει.

Είμαστε 4 λοιπόν και η Ζωή μας είναι το δεύτερο παιδάκι μας! Και ανυπομονώ να μεγαλώσει λίγο να της μιλήσω για τη μεγάλη της αδερφή.

Μας ρωτάνε άνθρωποι που δε μας ξέρουν αν η Ζωή είναι το πρώτο μας παιδάκι,  είναι το δεύτερο λέμε πάντα, και σας παρακαλώ αν ξέρετε κάποιον που έχει χάσει το παιδάκι του ή κάποιον άλλον, ρωτήστε για αυτόν ή αυτήν, οι περισσότεροι άνθρωποι θέλουν να μιλούν για τους ανθρώπους που έφυγαν, άλλωστε οι αναμνήσεις και η αγάπη είναι αυτο που τους έχει απομείνει.

Έτσι λοιπόν γίναμε 4!

Εγώ, ο μπαμπάς μας και η Ζωή είμαστε φορείς της νωτιαίας μυικής αρτοφίας, όμως το ξέρουμε, εσείς έχετε κάνει το τεστ;